Kategoria: Wybór papugi

Wybór papugi

 Po rozważeniu wszystkich za i przeciw posiadania papugi przychodzi pora na wybór konkretnego gatunku, co nie jest łatwą decyzją zważywszy na obecną dostępną ich ilość.

Ja skupię się na gatunkach które obecnie posiadam w hodowli i doświadczenia swoje w dużej mierze opieram na własnych obserwacjach. Dobór gatunków w mojej hodowli był nieprzypadkowy, oparty na zróżnicowaniu wyglądu, cech charakteru a wspólnym mianownikiem ich jest to, że wszystkie dobrze traktowane znakomicie nawiązują bliski kontakt z właścicielem nie okazując dzikości.

 

Wybierając konkretny gatunek papugi niewątpliwie należy rozważyć:

 

– Jaki papuga ma mieć rozmiar.

 Wiąże się to z możliwością umieszczenia jak największej klatki jaką możemy dla niej przeznaczyć. Przyjmuje się, że minimalna wielkość klatki powinna umożliwić swobodne rozłożenie skrzydeł. Oczywiście przy oswojonej papudze klatka jest tylko azylem w którym ptak czuje się bezpiecznie, śpi, je, wypoczywa i przebywa podczas naszej nieobecności. Natomiast fruwa i bawi się poza nią.

Klatki dla papug nieoswojonych, a raczej już woliery powinny być znacznie większe, gdyż w niej papuga musi mieć możliwość latania. Tu zależność iż im większa papuga tym większa woliera nie zawsze się sprawdza.  Przykładowo żako i szkarłatka niebieskogrzbieta, gdzie ta druga pomimo mniejszej postury potrzebuje znacznie większej woliery.

 

– Jakie cechy osobowości są ważne – jaki ma mieć temperament.

 Tu rozpiętość jest duża. Na jednym biegunie z moich papug możemy postawić żywiołowe spontaniczne kakadu, barwinka na drugim stateczne, ułożone żako czy lora wielka. Jest to istotne dla atmosfery panującej w domu.

 

– Ile osób będzie się papugą zajmowało.

 Ma to znaczenie gdyż są papugi które bardzo przywiązują się do jednej osoby – żako i gatunki traktujące całą rodzinę jak swoje stado – piony, barwinki, szkarłatki.

 

– Ograniczenia co do możliwych zniszczeń wyrządzonych przez papugę.

Do niszczycielskich niewątpliwie należy kakadu, żako, senegalki do mało niszczycielskich lory wielkie, piony i szkarłatki.

 

– Jak wiele czasu możemy poświęcić papudze.

 Papugi trzymane pojedynczo co nie jest zalecane, wymagają częstego towarzystwa ze strony człowieka. Nie chodzi tu absolutnie jak często jest to opisywane ciągłej zabawy, gdyż w naturze papugi również stale się sobą nie zajmują, lecz wspólnego przebywania w jednym pomieszczeniu. Papugi nie są samotnikami i zawsze dążą do towarzystwa innej papugi bądź człowieka. Niewątpliwie gdy nie możemy im poświęcić zbyt wiele czasu to z brakiem opiekuna najłatwiej radzą sobie piony i szkarłatki. Jednak optymalnym jest zaplanować w niedługim czasie po zakupie papugi dokupimy jej partnera. Dzięki temu łatwiej nawiążemy bliski kontakt z papugą, a po oswojeniu wprowadzimy dla niej partnera który będzie brał od niej wzorce w kontaktach z opiekunem i ptak nie będzie skazany tylko na nasze towarzystwo.

 

– Ograniczenia co do hałasu.

 Papugi z natury są żywiołowe, wesołe i przy tym czasami bywają głośne. Papugi oswojone z reguły rzadko posługują się swoim naturalnym głosem niemniej jednak trzeba to brać pod uwagę. Istotnym są również cechy osobowe konkretnej papugi. Z dużych niewątpliwie za najspokojniejszą uważane jest żako z średnich szkarłatki, senegalki, i piony. Niemniej jednak jeżeli papuga zbyt długo jest zbyt spokojna, apatyczna i nie odzywa się – oczywiście nie chodzi o krzyki tylko o tak zwane „ptasie gaworzenie w tym naśladowanie różnych zasłyszanych dźwięków”-  zaczynam się niepokoić czy jest w pełni zdrowa.

 

 

Profile gatunkowe papug

 

Poniżej przedstawię cechy charakterystyczne dostępnych gatunków wynikające z mojej obserwacji. W odczuciu innych hodowców może się to różnić i wynika to z cech osobowościowych konkretnych ptaków.

 

Żako

Papuga pochodząca z Afryki znane z nieprzeciętnej inteligencji uważane za najzdolniejsze wśród papug, jeżeli chodzi o zdolność mówienia, powtarzania różnych zasłyszanych dźwięków i kojarzenia ich z konkretna sytuacją.

Dla przeciętnego obserwatora posiadają skromną jak na papugę paletę barw, dla miłośnika papug subtelny dobór różnych odcieni szarości w połączeniu z czerwonym ogonem jest nieprzeciętny i stanowi o ich niezwykłej elegancji.

Papuga najpopularniejsza z dużych papug w domach za wcześniej wspomniane zdolności w powtarzaniu dźwięków nie tylko mowy ludzkiej ale także innych zasłyszanych w otoczeniu- szczekanie psa, miauczenie kota, mikrofalówki czy alarmu samochodowego. Niestety papuga również bardzo nerwowa, konserwatywna, trudna i chimeryczna. Niewątpliwie stanowi wyzwanie dla opiekuna. Często przywiązuje się do jednej osoby wyraźnie pokazując agresją antypatie do pozostałych. Skrajne oceny opiekunów o nich, wynikają z tego ,że nie każdy umie sobie z nimi poradzić. Nadają się zdecydowanie dla spokojnych domów i opanowanych osób.

 

Lora Wielka

W jednym gatunku mamy do wyboru dwa kolory i dwa charaktery. Przez wielu uważane za jedne z najpiękniejszych papug. Zielony samiec w połączeniu z żółtoczerwonym dziobem charakteryzuje się niezwykłą dostojnością, ułożeniem i spokojem. Jeżeli ktoś preferuje w zdecydowanych kolorach to czerwono fioletowa samica z niebieskimi i żółtymi dodatkami na pewno spełni jego oczekiwania.

Papugi w przekazie zdecydowanie łatwiejsze do zrozumienia niż żako, wyraźniej pokazują swoje emocje choć nie tak spontanicznie jak kakadu. Samiec charakteryzuje się niezwykłą łagodnością, samica jest bardziej żywiołowa. Samiec nawet dziki przy łapaniu nigdy mnie nie ugryzł choć zdecydowanie przy tym okazywał swoje niezadowolenie.

Zawsze gotowe i oczekujące kontaktu z opiekunem – nawet wysiadywanie jajek nie stanowi przeszkody by wyjść po swojego ulubionego biszkopta czy inny smakołyk.

Nie przypadkowo w Stanach Zjednoczonych ich populacja radykalnie wzrosła tym bardziej, że przy tym są zdecydowanie mniej niszczycielskie jak i posiadają niezwykłą cechę, gdyż nie wydzielają pudru co jest ważne nie tylko dla alergików. Obdarzone również zdolnościami powtarzania mowy jak i zasłyszanych dźwięków.

Są pozornie wymagające w stosunku do jedzenia, gdyż podstawą ich diety są jarzyny, owoce lecz nie chodzi tu o egzotyczne produkty lecz o artykuły które powinny być i w naszym jadłospisie. Mieszanka ziaren ma być uzupełnieniem a nie podstawą ich diety.

 

Piony niebieskogłowe

Cieszące się coraz większą popularnością papugi z Ameryki Południowej średniej wielkości jeszcze do niedawna gościły tylko w nielicznych hodowlach. Cechują się niezwykle dobroduszną osobowością często opisywane jako słodki, łagodny miły przyjaciel.

Maja również zdolności do powtarzania zasłyszanych dźwięków i mowy przy tym nie tak bardzo przywiązują się do jednej osoby jak do całej rodziny. Psa również traktują jak członka stada i nie czują przed nim żadnego respektu.

Jak lory wielkie również są mało niszczycielskie. Uwielbiają kąpiele w kroplach spryskiwacza do kwiatów, gdzie wcześniej nas ręka zaboli niż one pierwsze zrezygnują z tej przyjemności.

Piony są pozbawione destrukcyjnych cech w tym samookaleczenia tak jak żako czy lory w przypadku zaniedbania w opiece, toteż nadają się do domów gdzie z uwagi na zajęcia muszą dłuższy czas pozostawać same.

Pomimo stosunkowo skromnej palety barw z uwagi na cechy charakteru są niezwykle wartościowymi papugami.

W diecie również nie może zabraknąć jarzyn i owoców gdyż wymagania maja zbliżone do amazonek.

 

Barwinki białobrzuche

Barwinki są czasami nazywane klaunami wśród ptaków. To już wskazuje, że obcowanie z tymi ptakami jest bardzo przyjemne. Nie są dobrymi lotnikami, ale bardziej akrobatami, którzy głównie skaczą, wspinają się i wdrapują. Są bardzo ciekawymi ptakami, które mogą stać się bardzo czułe w stosunku do swoich opiekunów. Są bardzo zabawne i są szczęśliwe z każdej nowej zabawki. W kilka chwil gałązka wierzby i lub gałązka drzewa owocowego są pozbawione kory. Wadą barwinek jest ich głos. Zwłaszcza, gdy ptaki są trzymane w parach, mogą być hałaśliwe. Są bardziej hałaśliwe od Piony niebieskogłowej ale mają od nich większe zdolności do powtarzania słów.

Kakadu salomońskie